خیلـی از مـا ایـرانیـان او را « افسانـه» و «داستـان»

می پنداریم. بسیـاری نیـز نمی دانیـم که او اهل کدام

دیار است و در کجای این سرزمین به سر می برد.

   او قـهـرمــان دوران کـودکــی نســل گـذشـتـه و نـیـز

نسلهای آینـده ادبیـات آموزشی ایـران است.

   بـر خلاف پنـدارهـای مـوجود امـا، داستــان «دهـقـان

فداکار» ماجرایی است واقعی.

   «قهرمانلو» نام روستایی است دور افتاده و فراموش

شده در 45 کیلومتـری «میانـه» که قهرمـان ملی ایران

را در خود جای داده است. البتـه کمتر راننـده ای حاضر

می شود ما را از میانه به روستای قهرمانلو برساند،اما

زمـانـی که 20 دقـیقـه طـول کشیـد تـا فـاصلـه ی سه

کیـلـومـتـری تنهـا راه ارتبـاطـی روستـا را پیـمـوده و به

قهرمانلو رسیدیم، علت بی میلی رانندگان را دریافتیم.

   بـالاخره خودرو در مقـابل خانه ای روستایـی متـوقف

می شـود. خانـه ای کاه گلـی که در میان ویرانـه های

به جای مانـده از پدیـده ی مهـاجر فرستـی، به زحمت

خود را سرپـا نگه داشتـه است.