کوروش با اندیشه ای بلند، کرداری نیک، دادگرانه، آسان گیر و

شکیبا، امپراتوری بزرگ ایران را پی نهاد و بدین سان به پهنه ی

تاریخ پیوسته ی ایران و جهان گام گذاشت. به قول هگل:

   «از دیدگاه سیاسی، ایران زادگاه نخستین امپراتوری راستین و

حکومتی کامل است که از عناصر ناهمگن فراهم می آید. در این

جا، نژادی یگانه، مردمان بسیاری را در بر می گیرد. ولی این مردمان،

فردیت خود را در پرتو حاکمیت یگانه، نگاه می دارند. این امپراتوری،

نه همچون امپراتوری چین، پدرشاهی، و نه همچون امپراتوری هند،

ایستا و بی جنبش، و نه همچون امپراتوری مغول، زودگذر، و نه همچون

امپراتوری ترکان، بنیادش بر ستمگری است.

   برعکس، در این جا ملت های گوناگون در عین آنکه استقلال خود را

نگه می دارند به « کانون یگانگی بخشی » وابسته اند که می تواند

آنان را خشنود کند. از این رو امپراتوری ایران، روزگار دراز و درخشانی را

پشت سر گذارده است و شیوه ی پیوستگی بخش های آن چنان است

که با مفهوم راستین کشور یا دولت، بیشتر از امپراتوری های دیگر

مطابقت دارد.»

   هگل همچنین می گوید: تاریخ با ایران آغاز شد. این درک درست

کوروش از مسئولیت یک انسان فرمانروا بود که به کوشش های او

و ملتی که در پشت سرش قرار داشت و به قدرت اخلاق و فضیلتِ

عدل و داد مجهز بود، مسئولیتی جهانی داد. به همه ی مردم و

همه ی آنچه که داشتند و عزیز می شمردند احترام گذاشت و با

ارائه ی تصویر ملتی صلح دوست و آرامش طلب و ترقی خواه، برای

اعتلای تمدنی که پی نهاده بود، تلاش کرد.