امام حسین وقتی سخنان یاران را شنید، همگـی آنان را به شهادت

بشارت داد. آنان همگی این توفیق را داشتند که بدانند کی؟ و چکونه؟

و یرای چه؟ و همراه که؟ می جنگند و کشته می شوند.

   چهره ها مثل گل شکفت و تبسم چهره هایی را که خیس از اشک

شده بود، پوشاند. شادمانی جان ها، ناشی از لبخندی بود که به مرگ

زده بودند و تلقی ای بود که از مرگ داشتند.

ظاهرش مرگ و به باطن زندگی

                              ظاهرش ابتــر، نهـــان پاینــدگی

   وقتی انسان «مـرگ» را «سکـوی پـرواز» دانست، دو واژه ی «یأس»

و «شکست» که در زندگی معمولی انسان ها و ملت ها و جنگ ها

مفهوم پیدا می کنند، در زندگی او بی معنی می شود. تیغ برّنده ی

مرگ اندیشی هر دوی این مفاهیم را بر باد می دهد.

   از این جهت است که نهضت عاشورا را:

                  غالِبیَّةٌ فی صورَةِ المَغلوبیَّة 

                            پیروزی در سیمای شکست

خوانده اند.