نخستین کاری که کوروش پس از پیروزی بر پادشاهی ماد

انجام داد، انتخاب شهر بزرگ و با سابقه ی همدان به عنوان

پایتخت دولت رو به توسعه ی خود بود. درست است که او و

اخلاف او، در تمام مدت حکمرانی خود از پایتخت های دیگری

نظیر شوش و ری و پارسه استفاده کردند و فرضا" ایام بهار را

در ری و تابستان را در همدان می گذرانیدند و پاییز و زمستان

را هم به تناوب در پارسه و شوش به سر می آوردند ولی

اهمیت همدان به عنوان خاستگاه نخستین دولت مقتدر آریایی

در شرق و آن هم با قدمتی چند صد ساله بر کسی پوشیده

نبود؛ و دودمان سلطنتی هخامنشی هم که خود را وامدار و

وارث برحق برادران مادی خویش می دانست، جدا" این

پیوستگی ها را محفوظ می داشت. به تعبیر دیگر با حفظ

کارگزاران مادی در مشاغل خود، تبدیل قدرت چنان مخفیانه

و زیرکانه و شاید همان بتوان گفت طبیعی و منطقی انجام

گرفت که در نظر ملل غربی، حکومت پارسی همان حکومت

مادی جلوه می کرد و هرودوت و مورخان دیگر، تا روزگار خود که

150 سال با آغاز کار کوروش فاصله داشت، جنگ های پارسیان

با یونانیان را جنگ های مادی می نامیدند.

   نظیر این تحولات در حوزه های مدنی دیگری نیز که متعاقبا"

تحت تسلط پارسی ها درمی آمدند صورت گرفت، چنان که

بابل، سارد، مصر و ... نیز حکومت جهانی ایرانیان را به رغبت

پذیرا شدند و با حضور مستمر و مثبت خود در بنای امپراتوری،

آن را پل ارتباطی و میانی تمدن های شرق و غرب عالم کردند.