جمع امر به معروف و نهی از منکر به صورت یک حکم  

واحد،به ما می آموزد که تحقق حقیقت،بی نفی باطل، 

تلاش برای عـدالت بـدون مبـارزه با ظلـم، و بیـدار کردن

مردم، بدون کوبیـدن عوامـل خواب، یک شیـوه اسلامی

در کار اجتماعی نیست. سنـت پیغمبـر و عتـرت نیز این

درس نظری را عملا" می آموزند. آنچه سخت شورانگیز

و آموزنده است این است که اسلام با یک جمله شروع  

می شود که حکایتگر تمامـی اسلام  است و آن شعـار  

توحیـد است که نهضـت اسلام  سه سال اول بعثـت را  

تنها بر آن تکیه داشت: 

لا اله الا الله

   قیـام عـاشـورا نیـز بـه تعبیـر شـخص امـام، یکی از

شکل های امر به معروف و نهی از منکر است.  

   امر به معروف و نهی از منکر؛ یعنی رسالـت فرد در  

سـرنـوشت جامعـه ی خویـش و رسالتـش نسبـت به

مکتب اعتقادی اش؛ یعنی همان مسئولیت روشنفکر، 

مسئولیت یک انسان مسلکی، یک انسان وابسته به  

زمان و به انسانیت امروز...