وسـایل مختصرش را داخل ساک گذاشتم و گفـتـم  

بـرویـم. 

   گفت:کجا؟ 

   برای اولین بـار بهش دروغ گفتم: «زیـارت». 

   خوشحال شد. 

   وقـتـی به خانـه ی سـالـمنـدان رسیـدیـم بـا شـرم

نگاهش کردم، چشم های مهربانش خیس شده بود.

دستم را گرفت و گفت: «مواظـب خودت بـاش مـادر!»