از همـان اول هم همیـن «روحانیـت اسـلام» بود که

فتـوی می داد: ابـوذر قصد آشـوب دارد، آیه را بد معنی

مـی کـنـد؛ حُجر بـن عـدی، از دیـن خارج شـده اسـت؛

حسین بن علـی بر خلافـت الهـی خروج کرده است، و

شیخ خلیفـه در مسجد سبـزوار حرف دنیا می زند و به

اصحاب اهانت می کند، او را سلطان سعید باید بکشد؛

سهروردی کافـر است، شمـع آجینش کنید؛ شهید اول،

شهیـد ثـانـی، شهیـد ثـالـث، همـه ی اینهـا که تـن بـه

حکومت اولـی الامـر نمی دهنـد، رافضی اند، مشرکند،

عاصی بر حکم خدا  و رسول اند، قتل عامشان کنید!

   تا اینکه ... شیعـه فهمیـد که آنچه به نام اسلام و به 

دست خلفـای پیـامبـر! و به فتـوای روحانیـون و فقهـای

اسـلام! در همـه ی مسـاجد تبلیـغ می شود «اسلام»

نیسـت و اینهـا جانشینـان پیـامبـر نیستنـد، جانشینـان

ابوسفیانند! و اینهـا روحانیـون اسـلام نیستنـد و فقهای

اسـلام نیستنـد، بلـکـه در لبـاس روحانـیـت و فـقـاهـت

اسـلام، نقـش پیشیـن خود را در دشـمنـی بـا مـردم و

رابطه ی با زورمندان و زرمندان بازی می کننـد، منتهی

ایـن بـار به نام اسـلام!