چند ماهیگیـر با قایقشان به دریا رفتند تا رزقشان را

به دسـت آورنـد. هنـوز مـسافـت زیـادی از سـاحل دور

نشـده بـودنـد کـه نـاگهـان آسمـان درهـم رفـت و دریـا

تـوفـانـی شـد. امـواج دریـا بـه قـدری بـلـنـد بـودنـد که

ماهیگیـران با وجود تـجربـه ی زیاد، دست پـاچه شدند

و دسـت از پـارو زدن برداشتنـد و شـروع کردنـد به دعا

خوانـدن که خداوند نـجاتشان بدهـد، ولی هر چه زمان

بیـشتـری گذشـت قـایـق از سـاحل دورتـر مـی شـد و

بیشتـر بازیـچه ی موجهـای خشمگین می گردید.

   سرانجام با تجربه ترین ماهیگیر فـریاد زد: «رفقـا چرا

پـاروهـا را رهـا کرده ایـد؟ خداونـد تنهـا به داد کسانـی

می رسد که خودشان دست بـه کاری بزننـد.»