عدل

   عدل در اصول دین، به معنـای عـادل بودن خداست.

در تَشیّع، عـدل به این معنی است که هر خیانتی در

جهـان حسـاب دقیـق دارد و غیـر قابـل گذشت است،

چنان که هر خدمتـی نیز.

   خداونـد عـادل است، به این معنـی است که عـدل

زیربنای جهـان است و جهـان بینی مسلمیـن بر عدل

است. بنابراین ،اگر جامعه ای بر اساس عـدل نیست،

یک جامعـه ی بیمـار، منـحرف و محکوم به زوال است.

  اما در تشیع صفوی، عدل اصلا" ربطی به حالا ندارد.

مربـوط می شود به آن دنیـا و بعـد از مرگ که بهـشت

و جهنم در کار می آید! ربطی به زندگی الان من و تو،

که در زیـر چرخ هـای دهشتـنـاک مـاشـیـن ستـم، له

می شویـم، نـدارد!