ظالمی را حکایت کنند که هیزم درویشان خریدی به

حیف و توانـگران را دادی به طـرح. صاحبدلـی بر او گذر

کرد و گفت:

             ماری تو که هر که را بینی بزنی

             یا بـوم که هر کجا نشینی بکنی

زورت ار پیـش می رود با ما

                             بـا خداونـد غـیـب دان نــرود

زورمندی مکن بر اهل زمین

                             تـا دعـایـی بر آسمـان نـرود

   حاکم از گفتن او برنجیـد و روی از نصیـحت او در هم

کشید و بر او التفـات نکرد تا شبـی که آتش مطبـخ در

انبار هیزمش افتاد و سایر امـلاکش بسوخت وز بستـر

نرمش به خاکستر گرم نشاند.

   اتفاقـا" همـان شخص بر او گـذشـت و دیـدش که با

یاران همی گفت: ندانم این آتش از کجا در سرای من

افتاد!

   گفت: از دل درویشان.

حذر کـن ز درد درونهـای ریـش

                          که ریش درون عاقبـت سر کند

به هـم برمـکـن تا تـوانـی دلی

                          که آهی جهانی به هـم بر کند