در جامـع بَـعَـلـبَـک وقـتـــی کـلـمــه ای  

هـمـی گفـتـم بطـریـق وعـظ بـا جمـاعتی  

افسرده ی دلمـرده ،ره از عالـم صـورت به  

عالـم معنـی نـبـرده،دیـدم که نـَفـَسـم در  

نمی گیرد و آتشم درهیزمِ تر اثر نمی کند.

دریغ آمـدم تربیت سُتوران و آیـنـه داری در  

مَحَلّت کـوران، ولـیـکن درِ معنـی بــاز بـود  

و سـلسله ی سخن دراز، در معـانی این  

آیـت کـه:  

«وَ نَحنُ اَقـرَبُ اِلَـیـه مِن حَبلِ الوَریـد»

سخن بـه جایی رسانیدم که گفتم: 

دوست نزدیک تر از من به من است 

ویـنـت مشـکل کـه مـن از وی دورم 

مــا    کـه   تــوان   گـفـت   کـه   او 

در  کـنـار    مـن   و   مـن   مَهجورم 

 حبل الورید : رگ گردن

 و نحن اقرب الیه من حبل الورید : ما از رگ گردن به انسان نزدیک تریم.

 ستوران : چارپایان

 محلّت :محله

 بعلبک :شهری در لبنان

 جامع : مسجد جامع

 مهجور : دور افتاده،در اینجا به معنی «بیگانگی با خود » و «خود فراموشی»

 وینت : و این است