و زیـنـب زنـی که مـردانـگـی، در رکابـش، جوانـمـردی  

آموخت. زنی که تا قیام آغاز شد، شویش را طلاق گفت  

و دو فـرزنـدش را به قـربـانـگاه آورد و در مـرگشـان، هیچ  

نـگفـت و آن گاه ـ زبـان علی در کام، رسـالـت حسین بر  

دوش، کاروان اسیـران در پـی، تنـهـا و دربـنـد، هـمـچون  

صـاعقـه، بر پایتخت قـساوت و بارگاه وحشت فرود آمد و  

فـریـادی برآورد که هـزار سال، دستـگاه هـای تبلیـغـاتی  

بنـی امیه و بنـی عباس و سلاطین ترک و تاتار و غزنوی 

و سلجوقـی و مغـول و تیمـوری و ایلـخانـی، نتـوانستـنـد  

خاموشش کنند، اما منـبـرهـای مـصیـبـت بـار روحانـیـت  

صـفـوی، بـه زودی تـوانستنـد آن را نـوحه کنند! و عباس   

ابن علی، برادر حسین را، قهرمـان نبرد بی مانند تاریخ،  

ســیـمـایـــی که روزگــار از آن جز حمـاســـه و مـــردی  

نمی شناسد، پرسوناژ پارتی های زنان، سمبل سفره!