هر انقلابی دو چهره دارد: 

   خون و پیام 

   و هر کسی اگر مسئولیت پذیرفتن حق را انتخاب کرده  

باشد،و هـر کس که می دانـد مـسئـولـیـت شیـعـه بودن  

یعنی چه،مسئـولیـت «آزاده انسان بودن» یعنی چه،باید  

که بداند که در نبرد همیشه ی تاریخ و همیشـه ی زمان  

و همـه جای زمیـن،که؛همـه ی صـحنـه ها کربـلاست،و  

همه ی ماه ها محرم،و همه ی روزها عاشورا. 

   باید انتخاب کند: یا خون را یا پیـام را،یا حسین بودن را 

یا زینب بودن را،یا آن چنان مردن را یا این چنین ماندن را. 

اگر نمی خواهد که از صحنه غایب باشد! 

   آنچه می خواستم بگویم،حدیث مفصـلی است که در  

این مُجمل می گویـم:« آنهـا که رفـتـنـد،کاری حسینـی  

کردند،و آنهـا که مـانـدنـد،بایـد کاری زینـبـی کنند،وگر نه  

یـزیـدی انـد!»