و اکنون بـرادر،مـا به کوزه های تو خالی زیبـایی تبدیل  

شده ایم که هر چه می سازنـد،می بلعیم.اکنون به نام  

فـرقـه،به نـام خون،بـه نـام خاک و بـه نـام « خود او » و  

مـوافـقـت و مـخالـفـت با او ،قطعه قطعه شده ایم،تا هر  

لقمـه ای،راحت الحلقـوم در دهـانشان باشیـم؛ تفـرقـه، 

تفـرقـه!