همچون یک کـارگر،همـچون من و تـو کار می کنـد،و با  

همان پنجه هـایی که آن سطـرهـای عـظـیـم خدایـی را  

می نویسد،پنجه در خاک فرو می برد،چاه می کند،قنات  

احداث می کنـد و در شوره زار آب برمی آورد.در دل قنات  

ناگهان فریـاد می زند:بالایم بکشید،چون به بالای قناتش  

می آورند،سـر و رویـش را گل پـوشـانـده است.آب فـواره 

می کشد و در آن بـیـابان سـوزان پیرامـون مدیـنـه جاری  

می شـود.بنی هـاشـم خوشـحال می شـونـد،امـا او در  

همان حال نفس نگردانـده می گویـد:«مـژده باد بر وارثان  

من که از این آب یک قطره نصیب ندارند!»؛که بر من و تو  

وقف کرده است،برادر!