عجبـا ! این بود که بعد از پنج هزار سال،مـردی را یافتم  

که از خدا سـخن می گـفـت،امـا نـه برای خواجگان.برای  

بـردگان نیـایش می کرد،نه همچون بودا،برای رسیدن به  

«نـیـروانـا»،و نه همچون راهـبـان،که مــردم را بـفـریـبـد، 

یـا نـه هـمـچون پــارســایــان که خود را بـه خدا برساند، 

بـلـکه: نـیـایـشی در آستـان «الله»،در آرزوی رستـگاری  

«نـاس» !