برادر!دیگر بار در کام نومیدی بودیم که امیدی به ماندن  

خواند.پیامـبـران بـزرگ بـرخاستند،زرتـشـت بـزرگ،مـانی  

بـزرگ،بــودای بـزرگ،کنـفـوسیـوس حکیـم،لائـوتـسـه ی  

عمیق ... 

   روزنه ای به نجات گشوده شده بـود.خدایان برای نجات  

ما از ذلت و بردگی،پیامبران منجی خویش را بسیج کرده  

بودند تا ایمان و پرستش را جانشین ستمگری و بـردگی  

کنند! 

   امـا بـرادر،این مبـعـوثـیـن ،از خانـه ی بعثـتـشان فـرود 

می آمدنـد و بی هیـچ اعتنـایی به مـا و هیچ یادی از ما، 

راهی کاخ و قصـری می شدند!