گاهی ما را به جنگ می بردند.جنگ علیه کسانی که  

نمی شناختیم،و شمشیـر کشیـدن به روی کسانی که  

به آنها هیچ کینه ای نمی ورزیدیم.کسانـی که همراه و  

هم طبقـه و هم سرنوشت مـا بودنـد. 

   ما را می بردند و مـادران و پـدران پیـر و شکستـه مان  

چشم انتظارمان می ماندند و انتظارشان هرگز پاسخی  

نمی یافت! 

   این جنگ ها به قول دانشمنـدی عبارت بود از: «جنگ  

گروهی که با هم می جنگیـدند بدون این که همدیگر را  

بشناسند،و گروهی که با هم نمی جنگیـدند،اما هم را  

خوب می شناختند.» 

   مـا را می بردند،نـابود و قتـل عـام می کردیم،نـابود و  

قـتـل عـام می شدیـم.اگـر شکـست می خوردیـم،داغ  

دردش را پدران و مادرانمان،و روستاهای متـروک مان و 

مزارع خرابمان تحمل می کردند و اگر پیروز می شدیم، 

هرگز در فـخر و غنیـمتـش سهیـم نـبـودیـم.