دخترم سارا از وقـتـی که به دنـیـا آمد،نقصی در پایش  

داشت که فقـط قادر بود با کفش مخصوصی راه برود. 

   یک روز زیبـای بهـاری او شـاد و سرحال به خانه آمد و  

به مـن گـفـت در مسابـقـه بـرنـده شده است.چون فـکر  

می کردم همکـلاسـان و مـربـی اش دلـشـان به حال او  

سوختـه و گذاشتـه انـد امتـیـاز بگیرد،چیزی نگفتم.سارا  

وقتی نگاه و سکوت مرا دید،گفت:«من امتیاز کوشاترین  

شاگـرد را بـه دست آوردم و بـرنـده شدم!»