اگر در یک کافـه ی اروپـایی،دختر و پسری که عاشق  

یـکدیـگرند،پس از ساعتی بـوسیـدن و لیسیـدن یکدیگر؛ 

پسر عاشـق،پـول قهـوه ی خود را روی میز می گذارد و  

منتظر می شود تا مـعـشوق نیز دُنگ خود را بپردازد،این 

یک سنّـت متعـالی است که از عقـل و کمـال و تربیت و  

تمدن سرچشمه گرفته است،ولی اگر یک جوان ایرانی، 

در بـرابـر عـشـق،هـمـه ی مـنـفـعــت انـدیـشـی هـای  

کاسبکارانه را از یاد می برد و عالیترین عواطـف انسانی 

را نثار محبوب می کند،نوعی عقب ماندگی و هرزگی و  

فقدان تکامل انسانی!