یکی از اصول اخلاقی و بارز علی ابن ابی طالب سادگی و دوری او از

هر نوع تکلف بود. می گفت: بدترین افراد کسی است که برای او انسان

در رنج و دشواری افتد. می گفت: اگر مؤمنی برای برادر دینی خود تکلف

داشته باشد، از او دوری گزیده است.

   چنان این صفت سادگی با او عجین شده بود که گفته های سودجویان

و تملّق چاپلوسان در او اثر نمی کرد و این گروه از مردم، او را سنگدل و

متکبر می خواندند در حالی که نه سنگدل بود و نه متکبر، بلکه فردی بود

بی ریا و ساده!

   علی از مردمان پر طمع و ریاکار، بیزار بود و در نتیجه هنگام خلافتش با

افرادی که دچار بیماری طمع و حرص بودند و با ریاکاران حرفه ای کارش

به همان مرحله ای رسید که می دانید.

   صراحت بیان و سادگی، سرشت و خوی مردم اصیل و بزرگ

است و در علی این صفت در حد اعلا وجود داشت زیرا سادگی با دیگر

صفات او چون مردانگی و شجاعت و صراحت و راستی و صفا درآمیخته

و یکی شده بود.

   از گفتار اوست که: از خودپسندی بپرهیز و بدان؛ خودپسندی صفتی

ناستوده و آفت عقل است.

   افراد سودجو و طمع کار که او را خودپسند و متکبر می پنداشتند،

برای آن بود که علی با آنان سر سازش نداشت. 

   نقل می کنند که روزی مقداری خرما خریده بود و آن را در دستمال

بزرگی ریخته بود و بر دوش خود گرفته به منزل می برد که عده ای او

را دیدند و تقاضا کردند که آن را به ما بده تا برایتان به منزل بیاوریم؛

حضرت در نهایت سادگی و بی تکلفی پاسخ داد: رییس خانه به بردن

این بار سزاوارتر است.