در «بَیضه»، که منطقه ای بود در میان واقصه و عذیب، برای برداشتن

آب فرود آمدند. امام در آنجا خطبه ای خواند که از جمله سخنان تعیین

کننده و مبین فلسفه ی نهضت عاشورا است. او گفت:

   ای مردم، پیامبر خدا فرمود: هر کس سلطان ستمگری را ببیند

که حلال خداوند را حرام می شمرد، پیمان خدا را می شکند، با

سنت رسول خدا مخالفت می کند، و در میان بندگان خدا به گناه

و دشمنی عمل می کند، اگر در برابر چنین کسی با کار و با

سخن مخالفت و ایستادگی نکند، شایسته است که خداوند آن

کس را همنشین همان سلطان ستمگر قرار دهد. آگاه باشید که

این زمامداران به پیروی شیطان درآمده اند و پیروی خداوند رحمان

را رها کرده اند. تباهی را رواج داده اند و حدود خداوند را به کناری

نهاده اند. بیت المال را ویژه ی خود ساخته اند. حرام خداوند را

حلال می کنند و حلال او را حرام. و من سزاوارترم تا آن کسی

که این گونه رفتار کرده است. نامه های شما به من رسید.

فرستادگان شما به من گفتند که با من بیعت کرده اید، که مرا

به دشمن واگذار نمی کنید، و رهایم نمی نمایید. اگر بر بیعت

خود پایدار بمانید، رشد خود را نشان داده اید. من، حسین بن

علی، پسر فاطمه، دختر پیامبر هستم. جانم با جان شما یکی

است. خانواده ام با خاندان شماست. من اسوه ی شما

هستم.

   اما اگر چنین نکردید و پیمان شکستید و بیعت مرا از خود

برداشتید، این رفتار ناپسند و ناسزاوار است؛ همان گونه که

با پدر، برادر و پسرعمویم، مسلم رفتار کردید. بهره ی خود را

از دست دادید و بخت خود را واژگون نمودید! 

   حرّ که احساس کرد از سخنان امام عطر جهاد و مقاومت برمی خیزد،

   گفت: اگر با ما بجنگی ، با تو خواهیم جنگید و اگر جنگ شروع شود،

نابود خواهی شد!

   امام به او گفت: مرا از مرگ می ترسانی؟! نمی دانم چگونه و با چه

زبانی با تو سخن بگویم! سخن آن برادر اوسی را می گویم که با پسر

عمویش سخن می گفت و می خواست از پیامبر حمایت کند.

   می گفت: بزودی می روم. مرگ بر جوانمرد ننگ نیست. هنگامی که

او انگیزه ای درست و نیکو دارد و بر آن انگیزه جهاد می کند و مسلمان

است. جانش را فدای انسان های صالح می کند، و از تباه شده ی

فریفته و خوار دوری می گزیند. اگر زنده ماندم، پشیمان نیستم و اگر

مردم، ملامت نمی شوم. برای تو خواری همین بس که بمانی به ننگ!