با مرگ معاویه، پسرش یزید، طبق وصیت نامه ی بی سابقه ای که

پدرش از پیش نوشته بود در ماه رجب سال 60 قمری / 680 میلادی

خلافت را به عهده گرفت. یزید نماینده ی واقعی زندگی معمول جوانان

اشراف پیش از اسلام بود و در جامعه از هیچ گونه احترامی برخوردار

نبود. رفتار ضد اسلامی و فسق ظاهریش در سراسر جهان اسلام

مشهور بود و انزجار و نفرت مردم را نسبت به او دامن می زد.

   حتی نویسندگان معدودی که کوشش به اختفای بعضی از اطلاعات

نامطلوب نسبت به خاندان اموی می کنند، نمی توانند از بیان این

مطلب خودداری کنند که یزید اولین خلیفه ای در اسلام بود که در ملاء

عام شراب می نوشید. اکثر اوقات خود را به خوشگذرانی با ساز و

چنگ و آوازخوانی و سرگرم شدن با میمون ها و سگ های شکاری

می گذراند.

   یزید خود بهره ای از مذهب نداشت و هیچگونه احترامی را هم برای

عواطف مذهبی دیگران قائل نبود. هیچ یک از نویسندگان مسلمان در

هیچ دوره ای، چهره ای مطلوب از یزید را تصویر نکرده اند. در عین حال

مخالفت های مستمر و آشکار او نسبت به معیارهای اسلامی به خاطر

نزدیکی با پیامبر و خلفای راشدین، برای جامعه هولناک تر بود. او ادعای

جانشینی آنها را داشت و عنوان خویش را از قدرت ایشان به چنگ آورده

بود.

   با وجود این، ترتیبات بسیار دقیق معاویه، با فشار نظامی او بر جهان

اسلام، راه را برای جانشینی پسرش هموار می ساخت. از این رو یزید

به عنوان امیرالمومنین مورد خوشامدگویی و تهنیت همه ی قبایل و

استان ها قرار گرفت. در عین حال عنوان او بدون بیعت چهار تن از

سرشناس ترین شخصیت های اسلامی، نمی توانست تحقق یابد:

عبدالله بن الزبیر، عبدالله بن عمر، عبدالرحمن بن ابی بکر، و حسین

بن علی.

   معاویه با همه ی کوشش های عظیم خود نتوانسته بود آنچنان که

با دیگر مردان مهم و برجسته و روسای قبایل عمل می کرد، اینان را

بخرد و یا وادار به بیعت کند.