در منطقه ای در میان واقصه و عذیب، برای برداشتن آب فرود

آمدند. امام در آنجا در حالی که حرّ و سپاهش آنان را می پاییدند

و تعقیب می نمودند، خطبه ای خواند که مبین فلسفه ی نهضت

عاشورا است:

   ... ای مردم پیامبر خدا فرمود: هر کس سلطان ستمگری را ببیند

که حلال خداوند را حرام می شمارد، پیمان خدا را می شکند. با

سنّت رسول خدا مخالفت می کند و در میان بندگان خدا به زشتی

و گناه عمل می کند، اگر در برابر چنین کسی با «کار» و با «سخن»

مخالفت و ایستادگی نکند، شایسته است که خداوند آن کس را

هم همنشین همان سلطان ستمگر قرار دهد.

   آگاه باشید که این زمامداران به پیروی شیطان درآمده اند و پیروی

خداوند رحمان را رها کرده اند. تباهی را رواج داده اند و حدود خداوند

را به کناری نهاده اند، بیت المال را ویژه ی خود ساخته اند، حرام

خداوند را حلال می کنند و حلال او را حرام. و من سزاوارترم تا آن

کس که این گونه رفتار کرده است.

   نامه های شما به من رسید. فرستادگان شما به من گفتند که

با من بیعت کرده اید که مرا به دشمن واگذار نمی کنید و رهایم

نمی نمایید. اگر بر بیعت خود پایدار بمانید، رشد خود را نشان

داده اید. من، حسین بن علی، پسر فاطمه دختر پیامبر هستم.

جانم با جان شما یکی است. خانواده ام با خاندان شماست.

من اسوه ی شما هستم، اگر چنین نکردید و پیمان شکستید و

بیعت مرا از خود برداشتید، این رفتار ناپسند، ناسزاوار است؛

همان گونه که با پدر و برادر و پسرعمویم مسلم رفتار کردید.

کسی که به وسیله ی شما فریفته شود، فریب خورده است.

بهره ی خود را از دست دادید و بخت خود را واژگون نمودید.

سلام و رحمت خداوند بر شما باد!