وسایل مختصرش را داخل ساک گذاشتم، عصـایش را دادم و گفتم:

برویم.

گفت: کجا برویم؟

برای اولین بار بهش دروغ گفتم: «زیارت».

خوشحال شد.

وقتی به خانه ی سالمندان رسیدیم با شرم نگاهش کردم. چشمهای

مهـربانش خیـس شده بـود؛ دستـم را گرفـت و گفت: «مـواظب خودت

باش مادر!»