او پهلوان نبود. 

هرگز به عمر خویش؛ 

میدان پهلوانی مردان ندیده بود! 

بر سینه اش نبود، 

هرگز مدال های طلایی افتخار... 

اما... 

او پهلوان زندگی سخت خویش بود: 

-هر روز با امید، 

با «کار» نان ز کوره ی خورشید،می ربود! 

شبها که تن به روزن کاشانه می کشاند... 

فریاد شادمانی فرزند و همسرش، 

پر می کشید بار دگر سوی آسمان: 

-آورد قرص نان... 

اینست پهلوان!