در حالـی کـه مجلـس، کاخ سفیـد و گـروه هـای حقـوق بشـر مـدام از

بدرفتـاری با مـردم یـا گروه هـای مختلـف صـحبـت می کردنـد، هیـچ وقت

حرفـی از مـردم بـومـی آمریکا، که بدترین رفتارهـای ممـکن بـا آنهـا شده

است، نمی زنند. 

   دولـت، سـرخ پـوستـان را تـا سر حد مـرگ گرسنـگـی می داد و راحت

جلـوی چشمشـان گاومیشهـایشان را می کـشـت. آنـهـا هـم کـه دیـگـر

غذایی برای خوردن نداشتند،مجبـور می شدند قراردادهایی را امضا کنند

که بر اساس آنها سرزمینهایشان به دولت واگذار می شد.

   یک بار شنیدم که دهقانهای چینی قرن نوزدهـم را «مسیحیـان برنج»

می نامیدنـد. زیرا مبـلغـان کـاتـولیـک در روستـاها فقـط به افـرادی که در

 مراسـم دینـی شـرکت مـی کردنـد، بـرنـج می دادند و بقیه مـحکوم به

گرسنگـی بودند. دولـت ما هـم با سرخپـوستان همیـن کار را می کرد تا 

آنها را سربه راه کند!

   آری، دولت ما از گرسنگی دادن به عنوان یک سیاست ملی استفاده

کرد و سرخ پوستان بی شماری را کشت. 

رفاه برای خود، مرگ برای همسایه!

   شاید بی دلیل نبـود که هیتلـر وقتی می خواسـت نقشـه ی  «راه حل

نهایی» خود را بـکشـد، دستور داد تا چگونگی مهـار کردن سرخ پـوستـان

آمریکا را بررسـی کنند. خیلی از نـقـشـه خوشش آمـد و بعد آن را در اروپا

پیاده کرد. 

یکی دیگر از رهبران دیوانه ی عالم

   سـرخ پوستان در برابر آن همه گرسنگی، تحقیر، و صدمـه های روحی

چاره ای نداشتند مگر آنکه تسلیـم شوند. 

   پـس از آنـکـه زمـیـنهـای سرخ پـوستـان غصب شد و بازمانـدگان درهم

شکسته در اردوگـاه هـا اسکان داده شدند، دولـت مبلغان دینی را به آن

مناطق اعزام کرد تا سرخ پوستان را به زور مسیحی کنند؛ و این توهینی  

آشکار به بـاورهای دینی و اعتقادی آنها بود. 

روز استقلال آمریکا از استعمار بریتانیا

   اگر چه در «اعلامیـه ی استقـلال» آمریـکا اعلام کـرده انـد که انسانـهـا

مساوی خلق شده اند، ولی سرخپوستان بومی آمریکا «مردمی وحشی

و بی رحم» معرفی شده اند که کشتن هر کس از آنها، چه زن،چه کودک

در هر سنی و هر شرایطی مجاز است!

اعلامیه ی استقلال آمریکا در 1776