عـدل به معنـی این اسـت که خدا عـادل است. در

تشیـع عـدل به معنـی این است که هـر خیـانتـی در

جهان حساب دقیق  دارد و غیـر قابـل گذشـت، چنان

که هر خدمتی، پاداشی دارد دقیق و انکـار ناشدنی.

   اعـتقـاد به این که خدا عــادل اسـت؛ یـعنـی عـدل

چیــزی نیسـت که انســان بـخواهـد آن را در جامـعـه

ایـجاد کنـد، به ایـن مـعنـی اسـت که عـدل زیـربنــای

جهان اسـت و جهـان بینی مسلمیـن بر اساس عدل

اسـت. بنابـرایـن اگر جامعـه ای بر اسـاس عـدالـت و

بـرابـری نبـاشـد، یـک جامـعـه ی بـیـمـار اسـت، یـک

جامعه ی منـحرف و مـحکـوم به زوال است.  

   انسانـی که به عـادل بـودن خدا اعتقـاد دارد، ظلم  

نمی کند، با مـردم با انصـاف و عـدالت رفتار می کند، 

بـه طبیـعـت احتـرام می گذارد، حتـی به جسـم خود

نیـز ستـم روا نمی دارد. 

   انسانـی که بـه عـادل بـودن خدا اعتقـاد دارد، خود

را نه کهتـر و نه مهتـر، بلکـه برابـر با دیگران می داند.

از این رو دارای عـزت نـفـس اسـت و چون احســاس

کـرامـت و شـایستگـی می کنـد نه ظلـم می کنـد و

نه اجازه می دهـد به او ظلـم کننـد.