در 1799 در همـان ایـالـت، صنـف کفاش برای افزایش  

 نـرخ دستـمـزد، با کارفـرمـایـان وارد مـذاکره شدنـد؛ امـا  

 کارفـرمـایـان پیشنهـادهـای کارگران را نپذیـرفتند و برای  

 تنبیه آنـان در کارخانـه هـا را به رویشان بستند. این کار  

 به نتیـجه ای نرسیـد و به همین دلیـل نمـایندگان صنف  

 کفاش و کارفرمایان دوباره به مذاکره نشسته و این بـار  

 به توافق رسیدند.

    مـوفقیـت های کارگران در تشکیـل اتحادیـه و فعالیت  

 سـازمــان یــافـتــه ی آنــان بـرای اِحقـاق حق خود، بـا  

 عکس العـمـل روبـرو شد و دولـت های صنعتی با وضع  

 قوانیـن و مقرراتـی به نوعی با نهـضـت های کارگری به  

 مقـابلـه برخاستنـد. مـثـلا" در سـالـهـای 1799 و 1800  

 پارلمـان انگلیس در عکس العمل به اعتصـابـاتی که هر  

 روز خشن تر و خونین تر می شد، قوانینی را به تصویب  

 رسـانـد کـه تـشکیـل هــر گـونــه ائـتــلاف و اتـحادی را  

 غیر قانونی می دانست.

    در 1806 نـیـز دادگاهـی در فیـلادلفیـا، فعالیـت هـای  

 صنف کفاش برای افزایش دستمزد را « توطئـه » خواند  

 و آن را محکوم کرد.