سال چهارصد و نوزده قمری که طُغرل بیک سلجوقی 

بر نیشابور حکم می راند،قـاضی صـاعـد نیشابـوری بـه

دیدن وی آمد. طغـرل از او که مـرد بـا کیـاست و سرد و

گرم چشیـده ای بـود خواست او را نـصــایـحی بـازگویـد

تـا در کار مُـلک داری به کار بندد.

   قـاضی گفت:«ای طغرل! ثُبـاتِ دولت و قَوام ممـلکت

بـه دو چیز وابسته است:یکی اشاعه ی عدل و دیگری

رفع ظلم.و ظلم عبارت است از قرار دادن هرچیز در غیر

محل خود!»