امروز داشتم یادداشتهامو مرتب می کردم که به متن

املایی کـه چند سال پیش بــه کلاس پنجمی ها گفتم

برخوردم.خواندن دوباره ی این متن بـرای من کـه خیلی

خاطره انگیز بود. به نظـرم برای شمـا هم خالی از لطف

نباشه:

    ابو یزید را پرسیدند که «این بزرگی میان خلق و این

معروفی به چه یافتی؟» گفت:«به دعای مادر.»

   سوگند می خوریـم که کوه های بلند و  سر به فلک

کشیـده ی زاگـرس و البـرز، کویـرهـای گستـرده و داغ

و جلگه های سرسبز و وسیع و آب های نیلگون خزر و

خلیج فارس را پاس بداریم.

   هیچ چیز نباید از نگاه کنجکـاو  و جست و جوگر  مـا 

دور بمانـد؛ از ستارگان دوردست کـه در شبانگاه بـا ما

گفت و گو می کنند گرفته، تـــا حمله ی خانمان سوز

مغول، دلاوری های آریـو بـرزن، تا مـردان و  زنـانـی که

بـرای سربـلنـدی ایـران جان خود را فـدا کرده انـد، تــا

زیرکی زکریای رازی، تا همّت حکیم خیام ، تا فراست

خواجه نصیـر، تـا تقـلّای کشـاورزی برای فـراهم کردن

آذوقـه و تـوش و نـوای مــردم، تـا تکاپـوی خیـریـن، تـا

پایـداری میهـن دوستـان در برابر ظالمـان،... هیچ چیز 

نباید از نگاه پرسش گر ما دور بماند.

   فراموش نکنیم که:دست هایی که کمک می کنند،

مقدس تـرنـد از لب هـایی کـه دعا می کنند. فراموش

نکنیم کـه فقـر، شـب را بدون نـان بــه صبـح رسانـدن

نیسـت، روز را بـدون  انـدیـشـه  سپـری کردن  است.

فـرامـوش نـکنیـم کـــه «آزادی » چیـزی نیـست  مگر،

«مجـال بهتر شــدن». آزادی همان  «نظم آمیختـه به

عدالت » است، نـه نظم پادگانی. 

  امیدوارم که از خواندن این مطلب لذت برده باشید.

عکس از ایسنا