همه ی تلاش دین این است که دست و زبان و قلب

در امتداد منطقی هم قرار گیرند. انسان مؤمـن آنچه را

باور دارد،بر زبان می آورد و باورش در دستان گرم ایمان

او تحقّق می یابـد. 

  استبـداد بنی امیـه که متـکی بـر تـحقـیـر و سـرکـوب

و تـحریـف بود، هنـرش ایـن بـود که دسـت و زبـان و دل

آدمی را از یک دیگر جدا می کرد.انسان مُـوحّد کمترین

هراس و واهـمـه ای از ستم ندارد و از دست رفتن دنیا

را امری ساده و بی اعتبار می دانـد. 

مــوحـد اگــر زر بــریــزی بــرش

و یــا تیغ هنـدی نهی بر سرش

هراس و امیدش نباشد به کس

بر این اسـت بنیـاد توحید و بس

   نه تیغ می تواند او را از راهی که انتخاب کرده است،

بــــازدارد و نـه زر می تـوانـد بـرای لـحظـه ای جان او را

بـفـریـبد و بـالـهـای او را بسوزانـد. 

عطاءا... مهاجرانی