در سال 1305 خورشیـدی در خانواده ای پنج نفره در

شهـر رشـت، در نهـمین مـاه سال، دختری بـه دنـیـا

آمـد که به همین خاطر نـامش را «آذر» نهادنـد.

   آذر در حالـی کـه بـه اتـفـاق سـه بـرادر بـزرگـتـرش 

در سالهای غیبت پدر، کمک کار مـادر بود، به تحصیل

پـرداخت و پس از گذراندن سال نهم،وارد دانشسرای

مقدمـاتـی رشت شد و در سال ۱۳۲۵ در کِسوَت یک

معلم بـه کـار پرداخت.شش سال بعد بـه دلیل علاقه

به پزشکی، به تحصـیـل در این رشتـه پرداخت و چون

در دانشکـده ی پـزشکـی دانشگـاه تـهـران پـذیـرفتـه

شده بـود، بـه تـهــران آمـده و  هـمـان طـور که درس

می خـوانـد، بـه تـدریـس در مدارس تهران هـم ادامـه

داد تـا مـخارجش را تـأمین کنـد.

   شش سال طول کشید تا تـوانست دکترای پزشکی

خود را بگیرد و بـلافاصلـه در رشته ی مـامـایی شـروع

بـه تحصـیل کـرد و در مرکـز حمایـت از مادران و نوزادان

نـیـز فعالیت می کرد.سپس به انستیـتو پـاستور رفت.

   انستیتو پـاستـور تنها نهـادی در ایـران بود که به کار

تـولیـد واکسـن بـرای مبـارزه با بیـمـاریهـای میکـروبـی 

می پـرداخت.

   در اوایـل دهـه ی چهـل یـعنـی سـالهـای 42 تا 45

بیماری شبه وبا در منطقه ی ما بیـداد می کرد. دکتر

آذر اندامی، که مسئول گروه واکسن سازی برای این

بـیـماری بود بـا تلاش هـای فـراوان و مجاهـدت هـای

شبـانـه روزی گـروه، بالاخره تـوانست واکسن مـؤثری

برای شبه وبا تهیه کند.

این موفقیت سبب جلوگیری از شیـوع بیشتـر بیماری

در کشورهای منطقـه شد. هم چنیـن ارسال واکسن

به دیگر کشورهـای هـمـسایـه جان صـدها انـسـان را

نـجات داد و مانع از بروز یک فاجعه ی انسانی شد.

   به پاس این موفقیت بزرگ،بخش واکسنهای باکتریال

مـؤسسـه ی پاستور به نام دکـتـر آذر انـدامـی خوانـده

مـی شـود و در سـال 1992 مـیـلادی نیـز قسمـتـی از

سیاره زهره به نام این بانوی انسان دوست و فرهیخته 

نـام گـذاری شد.

   دکتر اندامی در سال 1363 پس از عمری تلاش برای

کاستن از رنج انسان ها و پر آوازه کردن نـام وطنش،بـه

دیدار معبود شتافت.