دو نوع تمرکز فکر داریم: ارادی یا آگاهانه،

                                  غیرارادی یا ناآگاهانه.

   1- تمـرکـز فکـر نـاآگاهانـه یا غیـرارادی زمـانـی شکل

می گیرد که شما از درون و قلبا" در مورد انجام کاری و

یا حل مسئله ای مشتاق هستید؛ یعنی به وسیلـه ی

اشتیاق و تمایل درونی،قوای فکری انسان بطور خودکار

بر روی کار و مشغلـه اش متمرکز می شود؛ مثل وقتی

که داریـد مسابقـه ی فـوتبـال یا صـحنـه ی زدن پنالتـی

را می بینید.

   وقتی که دچار هیـجان شدیـد می شویـد هم تمرکـز

فکر غیـرارادی در شمـا به وجود می آیـد؛ مثلا" موقعی

که صدای بلنـد یا غیرمنتظـره ای را می شنـوید، صدا و

منشاء آن تمام اندیشه هـا و افـکار شما را برای مدتی

کنار زده و شمـا متمـرکـز و متـوجه آن صـدا می شوید.

وقتی که دچار خشم نیز می شوید،تمرکز شما بر روی

مـسئـلـه یا رفتـار یا سـخنـی که مـوجب عصبـانـیــت و

رنجش شما شـده، شدت می یابـد و از دیگـر افـکار به

کلّـی رها می شوید.

   2- تمرکز فکر ارادی یا آگاهانـه زمانی است که شما

در مـوقـع انـجام کـار یا حل مـسئلـه، با افـکار مـزاحم و

غیر مرتبط روبرو شـده و آنها را کنـار می زنیـد تا بر روی

آن کـار و یـا حل مـسئلـه مـتمرکـز بمانیـد؛ مثـلا" وقتـی

داریـد درس می خوانیـد، بی اختیـار به یاد بـازی فوتبال

دیشب می افتید،سپس بطور ارادی آن فکر را از سرتان

بیـرون مـی کنیـد تا بتوانیـد حواستـان را دوبـاره بـر روی

درس خواندن متمرکز کنید.

   اغتشـاش و آشفتگـی فکـری یعنـی اینکـه فـرد دچار

افکار ناخواسته و نابهنگام باشـد. این افـکار که ذهن را

اشغـال می کننـد،ضـمـن اینـکـه بـا عـمـل و کـاری کـه

انجام مـی دهیم نامتناسب و ناهماهنگ است، خیلی

زود جای خود را بـه افـکـار بی ربـط دیـگــری داده و این

زنـجیـره ی افـکار همچنـان ادامـه می یابد مگـر این که

خودمان آن را پاره کرده و اختیار فکر و ذهنمان را دوباره

در دست بگیریم.