آیا می دانید هـر دانش آمـوز هنـدی چنـد سـاعـت از

وقـت خود را به مطـالعـه می گذرانـد؟

   آیا می دانید که هنـدوستـان با یک میلیارد و دویست

میلیون نفر جمعیت،به خاطر همت و تلاش دانشجویان،

دانش آموزان، معلمان، مدرسان، صاحبان فن و سرمایه

و نظارت مـردم بر رفتـار حکومـت کنندگان و جلوگیری از

فسـاد آنهـا، به یک قـدرت بـزرگ علمـی و اقتصـادی در

جهان تبدیل شده است؟

   به نظـر شمـا کشورهـای پیشرفتـه و صـاحب فناوری

دیگر مثل آمریکا و اتحادیه ی اروپا مایل به پیشرفـت این

کشور بوده انـد؟ به نظـر شما کشورهای پیشرفته فقط

با کشور مـا رقـابت می کنند و می خواهنـد مـا را عقب

نگه دارند؟

    کشورهـا برای به دسـت آوردن بـازار مصرف و تـأمین

مـواد اولیـه همواره با یکدیگر رقـابت می کنند که گاهی

به جنـگ و حتی انهـدام طرف ضعیـف تر نیز می انجامد.

بنابراین هر کشوری برای حفظ منافـع خود می بایستی

بـه تـوان و دانـش مـردم خود اتکـا کـرده و بـرای داشتـن

زنـدگی بهتر تـلاش کند حتی اگر دیـگران را خوش نیاید!

   دیگران فقـط در صورتـی مـا را جدی مـی گـیـرنـد و به

حقوق ما احترام می گذارند که همت و تلاش واقعی ما

را ببینند. دیگـران با مـا دشـمـن نیستـنـد، با مـا رقـابـت

می کننـد و در این رقـابت متأسفانـه «اخلاق» را رعایت

نمی کنند. اما باید بدانیم برای اینکه «له» نشویم، لازم

نیست دیگران را له کنیـم! این را کشورهایی مثل چین،

هنـد، مـالـزی، سنگاپـور، ترکیه، کره جنوبی و بسیـاری

از کشورهای دیگر ثابت کرده اند.