ما مسلمانان اگر بخواهیم طرز تفکر خودمان را اصلاح

کنیم، باید به سوابق و تاریخ خودمان مراجعه کنیم، چرا

که ریشـه ی این آسیـب ها چه بسـا که به زمـان های

خیلی دور برگردد.

   از جملـه آسیـب هـای قـرون اولیـه ی اسلامی، خوار

شمردن تأثیر عمل در سعادت انسان است.یعنی رجوع

از طرز تفکر واقع بینانه به خیالبافانه!

   از تعلیمـات قـرآن، سیـره ی پیامبـر و سلـوک امامـان

می توان به این اصل پی برد که:

«اسلام دین عمل است.»

   تکیه گاه تعلیم و تربیـت اسلامی نیز «عمـل» است.

هر چه هست «عمل» است.سرنوشت انسان را عمل

او تشکیل می دهد،و این یک تفکر واقع بینانه، منطقی

و منطبـق با نامـوس خلقـت است. مثـلا" در قـرآن آمده

است:

   برای بشر جز آنچه که کوشش کرده است،

 نیست و سعادت او در گروی عمل اوست.

   و یا:

  هر کس بـه انـدازه ی ذره ای کار خیـر کند،

 آن کـار خیــرش انـدازه گـرفـتـه مـی شــود

  و اگــر بــه انـدازه ی ذره ای کـار بــد کنــد،

            بـه حسـابش نوشتـه خواهـد شـد.

   می بینیم که این تعلیمـات قرآنـی، یکی از بزرگترین

و اساسی ترین تعلیمـات برای حیـات یک ملـت است.

وقتـی یک ملـت فهمیـد که سرنوشتش به دست خود

اوست، سرنوشتش را عمل خودش تعیین می کند،آن

وقـت مـتـوجه ی خود، عـمـل خود، نـیـروی عـمـل خود

می شود. متوجه ی این می شود که هیچ چیز به درد

او نـمی خورد، مگر تـلاش خود او؛ و این خودش عامـل

بزرگی است برای حیات.