اگـر می خواستـم به شهـد پاکیـزه و مـغـز گـنـدم و

بافته های ابریشمین راه داشتم؛ اما دور باد که هوس

بر من پیروز گردد. دور باشد که من با شکمی انباشته

از طعام روز به شب آرم و در پیرامـون من گرسنـگان و

جگر سوختگان باشند. آیا خرسند باشم که مـردم مرا

امیر مؤمنان بنامند، ولی در ناگواریهـا با آنان هم نفس

نباشم؟ یا در تلخکامی ها،پیشاپیش آنها راه نسپرم؟