او پهلوان نبود.

هرگز به عمر خویش،

میدان پهلوانی مردان ندیده بود!

بر سینه اش نبود،

هرگز مدال های طلایی افتخار ...

اما ...

او پهلوان زندگی سخت خویش بود:

- هر روز با امید،

با «کار» نان ز کوره ی خورشید می ربود!

شبها که تن به روزن کاشانه می کشاند،

فریاد شادمانی فرزند و همسرش،

پر می کشید بار دگر سوی آسمان

-آورد قرص نان ...

اینست پهلوان!