افلاطون در کتاب قوانین خود می گوید:

   «ایرانیان» فـرزندان زمیـن سخت و نـاهمـوارند و زمین  

سخت و ناهموار، مادر درشتی و سختی است و نژادی  

نیـرومنـد و توانـا می پـرورد که می توانـد در زیر آسـمـان  

زنـدگی کنـد و بی خواب و خوش، روزهـا بسـر بـرد و بـا  

دشمنان مردانه بجنگد. 

   کوروش توجه نکرد که فرزندانش به نوع دیگری بارآمده  

بودنـد و بـدان سبـب که از نـعمـت شاهـزادگی بهـره ور  

بودند، به شیوه ی «مادی» و نه به شیوه ی «پارسی»،  

تربیت شده بودند؛ چرا که مادیان، فرزندان خود را توسط  

زنان و خواجه سرایان تربیت می کردند. 

   این بـود که وقتـی کوروش درگذشت، پسـران او که با  

عیـش و نـوش و لـذت پرستـی بارآمـده بودنـد؛ اول یکی  

دیگـری را کشـت و قـاتـل نیز خود در اثر افـراط در شراب

و خوش گـذرانـی، پـادشـاهـی را از دست داد و این بـود  

سرنوشت حزیـن کمبـوجیه؛ پسر کوروش!