زیـانی که مـا به خاطـر بد رفـتاری یا بد دهنـی دیگران  

دیده ایم،شاید آن قدرها هم مهم نـباشد ولی چیزی که  

باعث ناراحتی ما می شود،بـه خاطر آوردن دوباره و چند  

باره ی رفتاری است که بـا ما شده است.

   پس بـایـد به خاطـر سلامـتـی خودمـان هـم که شده، 

افـراد را ببـخشیـم و اشتبـاهشان را از یـاد ببریم و حتی  

یک دقـیـقـه هم در فـکر کسانـی که دوستـمـان نـدارنـد، 

نـباشیم و هرگز درصـدد انتـقـام برنیاییم. فراموش نکنیم  

کـه نـاسـزا بـه نـاسـزا دهـنـده مــی رســد، تـحقـیـر بـه  

تحقیر کننده و خشونـت بـه خشونت گر .... و نیز بـه یـاد  

داشتـه باشیـم که بـخشش بـه بـخشنـده بـازمی گردد،  

تکریـم بـه تکریـم کننده و مـحبت بـه مـهـربانی کننده....