روزنـامـه ی «حبـل الـمتـیـن» گفـت و گـویـی را مـیـان  

مظفرالدین شاه و صدراعظمش، امین الدوله می نویسد: 

  شاه به او می گوید: « سلطنت ایران بر حسب شأن و  

مقـام به مقتضـای زمـان بسیـار عقب افـتاده. خیلی باید  

جد و جهد و کوشش کرد تا به همسایگان و دول همجوار  

خود برسیم. لـذا تـعـویـق در اجرای اصـلاحات و تـأمـل در  

کارها ابدا" روا نیست.هر قدر زودتر به اصلاحات بپردازیم،  

دیر است. باید دو اسبه تاخت تا به منزل رسید.» 

   « جناب امیـن الـدوله ما خود سبب تـأمل و تعلل شما  

را در انجام اصلاحات می دانیم که به ملاحظـات اختیارات  

مــطـلـقــه ی مـاسـت و ایـن نــکتــه را خودمــان کامـلا"  

دانسته ایم و هر گاه رضا به محدودیت خود نبودیم،چنین  

تکلیفی به شما نمی نمودیم.»