پدرم،بهـاء ولـد، انسان با خدا و اهل علم و دانش بود. 

مجالس درس زیادی برپا می کرد و در باره ی دین داری، 

انسان دوستـی و فرمـانبرداری از خداونـد در میان مردم  

سخنرانـی می کرد.برای همین شـاگردان و طـرف داران  

زیـادی داشت.در خانه رفتـار خوبی با من و افراد خانواده  

داشت.من هم با الـگو قـرار دادن پـدرم،سعی می کردم  

از او راه نزدیکی به خدا را بیاموزم. 

   یادم می آید که در شش سالـگی نمـاز می خواندم و  

هفتـه ای دو تا سه روز را روزه می گرفـتم.گاه گاهی به  

مـکانـی خیـره می شـدم و بـه خداونـد می انـدیشیـدم. 

کم کم عـادت کردم که بـا نگریستـن به هر چیزی،به یاد   

خدا بیفتم.احساسی که برایـم لـذت آور و آرامش بـخش  

بود.