خدایا! چگونه زیستن را به من بیاموز، چگونه مردن را خود خواهم آموخت.

خودآگاهی انسانی یعنی: من یک انسانم؛جانشین خدا بر روی زمینم؛

از کرامـت برخوردارم؛ خداونـد مرا بر مـاه و خورشیـد و آب و بـاد و آتـش،بر

جماد و نبات و حیوان برتری داده و گفتـه: عالم را برای تو خلق کرده ام و

تـو را بـرای خودم، بـرای انـس گرفتـن با خودم، برای این که به اخلاق من

درآیی و مانند من بشوی.

خودآگاهی اجتماعـی یـعنـی: داشتـن شــور و شــوق به سـرنــوشـت

جامعه ی بشری؛ داشتـن تعهـد به آن؛ احساس مسئـولیـت در بـرابـر آن؛

یعنی آگاه بودن به زمـان و زمــانـه؛ خود را مسـافـری در کشتــی جامـعـه

پنـداشتــن و عضــو بـاشعــوری در کـاروان انسـان هـا دانستـن؛ یعنـی به

سـرنـوشت جامـعـه ی خویش فکر کردن و دل سوزاندن.

دکتر علی شریعتی

دوستان عزیز برای خواندن مطالب «انتخاب رشته» (اینجا) را کلیک کنید.