تشیّع یک نوع «فهـمـیـدن اسلام» است. 

   چگونه فهمیدنی؟فهمیدن مترقّی و ضد اشرافی و ضد  

نـژادی و ضـد حاکمـیـتـی اسـلام است!تـشـیـع دو اصـل 

«عـدالـت» و «امـامـت» را کـه هـدف اسـاسی اسـلام و  

بعـثـت پـیـامبـران ابراهیمی بود،تکیه گاه خویش نمود،به  

عنوان شعار نهضت خود تعیین کرد.  

   شیعه بر همین دو پـایـه استـوار است،امـا چه کنم که  

این دو اصـل را از معـنـی خودش انـداختند،یعنی اسم آن  

را حفظ کـردنـد و رسمش را نـفـی! 

   اگر فریب کاران که این دو را،بی معنی و بی اثر کردند، 

به جای این که معنی ایـن دو را بـردارنـد،اصلا" لفظ آن را  

بـرمی داشتند و بـه جایش اصطلاح دیگری،مثل تـقـیه و 

عبـادت و ریاضـت و غیره را می گذاشتـنـد،می توانستم  

امـروز خطـاب به روشنفکران و خطـاب به توده فریاد بزنم  

که: نه! اصول شیعه اینها نیست...امـا  بـدبـختی مـا این  

است که،این دو لـفـظ را گذاشتـنـد،امـا،مـعـنـی آن دو را  

مـسـخ کردنـد،طـوری کـه نـه عـدالـتـش بـه درد عـدالـت  

می خورد و نـه امـامـتـش به درد امـامـت.امامتش نصیب  

شاه عباس می شـود و عـدالتش بهره ی «ظَـلَـمه»! 

   و آنـچه پس از هـزار سـال جهـاد و شکنجه و عشق و  

پـایــداری و گـذرانـدن قـرن هـای سـیـاه خلافـت عـرب و   

سلطنـت مغول،دستگیر توده مردم شیعه شد،ظلم خان  

بود و جور خاقان،این بار در لباس «محبت مولا علی»!