می گویند برای بدست آوردن،باید از دست داد و برای 

 پر شدن،باید خالی شد... 

   ریختن آخرین برگهای درختان را که در بهار روییده بود، 

در باغچه ی خانـه ام و در خیابانهای شهر شاهدم.پاییز  

«مـی کـنـد آنـچه که در سـرشتــش نـهـفـتــه اسـت و  

بـایـد بـکنـد» و ... می گـذرد. 

   من آیا تـوشـه ای برای گذران زمستان مهیا کرده ام؟ 

و در این «از دست دادن»،غنـیمتی بـدست آورده ام؟ و  

در این تـهـی شدن،دوبـاره لـبـریـز گشتـه ام؟آیـا تـوانی  

انـدوختـه ام تـا در بـهـاری دیـگـر بـبـالـم و بـشکفـم؟ آیا  

مجالی هست که بـاز،شـیـریـنـی نــیــمــه شــب های  

عـرق ریـز تـابـستـان را بـچشـم و به ثمر بـنـشیـنـم؟ و   

دوبـاره  به فـصـل بــیــقـراری،پـایـیـز،بـرمـی خورم؟ 

   تـقـدیر من ایـن است که سالَـم با پایـیـز شروع شود  

و با بـهـار تـمـام ؛من یک مـعـلـمـم! 

با عشق و احترام 

تقدیم به یک دوست