این بگفت و لب فرو بست از سخن 

شور محشر شد به پا در انجمن 

ناله شد دمسازِ جانبازانِ عشق 

بانگ بَر شد از سراندازانِ عشق 

جمله گفتند ای ولیّ کردگار 

ای تو ما را مُستعان و مُستجار 

ای لبت سرچشمه ی آب حیات 

خاکِ پایت فیض بخشِ مُمکنات 

ای تو مرآتِ جلال کبریا 

باد  قربانِ تو جانِ ماسِوا 

بعدِ تو ای مظهر پایندگی 

خاک بادا بر سر این زندگی 

چیست جان تا در رهت قربان شود 

یا که سر بهرت بلا گردان شود 

کاش ما را بود جانِ بی شمار 

تا که می کردیم در راهت نثار 

شاه گفتا باد ایزد یارتان 

اَجر این اخلاص با دادارتان 

بعد از آن،خورشیدِ حق اِشراق کرد 

روشن از رُخ،اَنفُس و آفاق کرد 

هر که نوری بود،سوی او شتافت 

هر که ناری بود،از وی رو بتافت 

نوریان مَر نوریان را جاذبند 

ناریان مَر ناریان را طالبند 

هر که نوری بود سوی نور شد 

هر که ناری بود از وی دور شد