ریشه ی همه ی آثار معنوی، اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است

در یک چیز است: یاد خدا و غیر او را از یاد بردن! قرآن می گوید:

   «نماز از کار بد و زشت باز می دارد» و باز می گوید: «نماز را برای این

که به یاد من باشی بپادار». ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است،

دل را جلا می دهد و صفا می بخشد و آن را آماده ی تجلیات الهی قرار

می دهد. انسانی که نماز می خواند و در یاد خداست، همواره در یاد

دارد که ذات دانا و بینایی مراقب اوست و فراموش نمی کند که خودش

بنده است.

   امام علی در باره ی «یاد حق» که روح عبادت است می گوید:

   «خداوند یاد خود را صیقل دل ها قرار داده است. دل ها بدین وسیله

از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد،

رام می گردند. همواره چنین بوده و هست که خداوند در هر برهه ای

از زمان و در زمان هایی که پیامبری در میان مردم نبوده است، بندگانی

داشته و دارد که در سرّ ضمیرشان با آنها راز می گوید و از راه عقل های

آنها با ایشان تکلم می کند.»

   در این کلمات، خاصیت عجیب و تاثیر شگرف یاد حق، در دل ها بیان

شده است تا جایی که دل انسان عابد، قابل الهام گیری و مکالمه ی

با خدا می گردد.

   امام در ادامه، در وصف حالات و مقامات عبادت کنندگان و ذاکرین

خداوند می گوید: آنگاه که خداوند را می خوانند، بوی مغفرت و گذشت

الهی را استشمام کرده و پس رفتن پرده های تاریک گناه را احساس

می کنند. خداوند، مقام و درجه ی آنان را که به وسیله ی بندگی به

دست آورده اند، دیده و عملشان را پسندیده و مقامشان را ستوده

است. فرشتگان آنان را در میان گرفته اند و آرامش بر ایشان فرود آمده

است، و درهای ملکوت بر روی آنان گشوده شده است.

شب مــردان خدا، روز جهــــان افـــروز است

            روشنان را به حقیقت، شب ظلمانی نیست