مرگ اندیشی به تعبیر مولوی، امری است که به ظاهر شیرینی ها

و جذابیت های زندگی را تحت تأثیر قرار می دهد. چنان که مخالفین

دعوت پیامبران به طعنه به آنان می گفتند:

طـوطــی نقل و شکــر بـودیـــم ما

                              مرغ مرگ اندیش گشتیم از شما!

   اما واقعیت این است که مرگ، به شیرینی و شادی معنی می دهد.

مفهوم ساده و سطحی شادمانی ها، در «زندگی » است و مفهوم

عمیق و ابدی آن در «مرگ». آن که مرگ را خواستنی می بیند، اشتیاق

او به مرگ، مثل اشتیاق یعقوب است به یوسف ... وقتی امام به حرّ

می گوید: مرا از مرگ می ترسانی ... ؟ او را در بهتی عمیق فرو می برد،

و بدون شک چراغ جانش با همین برخوردهاست که روشن می شود.

چشم در چشم امام دوختن و در آن بیابان تنهایی، از او شنیدن که به

سوی مرگ می روم، ابرها را از برابر دیدگان حرّ به کناری می راند.

   مفهوم مرگ و زندگی در درون جان و سرشت او توفانی سهمگین به

پا کرده بود!