من عمیقا" باور دارم که هدفی معنوی در پس هر آنچه اتفاق می‌افتد

وجود دارد، چه برداشت ما از آن اتفاق خوب باشد، چه بد. مایل هستم

نظر خود در مورد آنچه ویروس کرونا با ما انجام می دهد را با شما در

میان بگذارم:

   این ویروس به ما یادآوری می‌کند که ما همه برابر هستیم، صرف‌نظر

از فرهنگ، مذهب، حرفه، وضعیت مالی یا میزان شهرت‌مان. این ویروس

با همه ی ما به طور یکسان برخورد می‌کند، شاید ما هم باید همین کار

را انجام دهیم. 

   به ما یادآوری می‌کند که همه به هم وصل هستیم و آنچه بر یک

انسان اثر می گذارد، می تواند بر دیگری نیز اثر بگذارد. به ما یادآوری

می‌کند مرزهای نادرستی که تعیین کرده‌ایم، ارزش زیادی ندارند، چرا

که این ویروس نیازی به گذرنامه ندارد. این ویروس با قراردادن ما در

تنگنا و بحران، کسانی را به ما یادآوری می کند که همیشه به آنها

ظلم می شود.

   به ما یادآوری می‌کند که سلامت‌مان چه‌قدر با ارزش است و چگونه

ما با خوردن غذاهای ناسالم و آبهای آلوده به مواد شیمیایی، همیشه

از آن غافل بوده‌ایم. اگر مراقب سلامت خود نباشیم، قطعا" بیمار

خواهیم شد.

   به ما یادآوری می‌کند که زندگی چه‌قدر کوتاه است و اینکه مهم‌ترین

کار هر انسان کمک به دیگران و بخصوص افراد سالخورده و بیمار است.

هدف ما خریدن دستمال توالت نیست! 

   به ما یادآوری می‌کند جامعه ی ما چ‍ه‌قدر ماده‌گرا شده و در هنگام

سختی ها آنچه بدان نیاز داریم، نیازهای اولیه مانند آب و غذا و دارو

است، نه تجملاتی که گاهی بدون دلیل بر آنها ارزش می گذاریم.

   به ما یادآوری می‌کند خانه و خانواده چه‌قدر اهمیت دارند و چه‌قدر

ما از آنها غافل بوده‌ایم. این ویروس ما را به خانه‌هایمان برگردانده تا

دوباره بتوانیم وحدت خانواده خود را مستحکم کنیم.

   به ما یادآوری می‌کند که کارِ اصلی ما شغلمان نیست. شغل، کاری

است که ما انجام می‌دهیم، نه آنچه به خاطر آن به دنیا آمده‌ایم. کارِ

اصلی ما مراقبت از یکدیگر است، محافظت از یکدیگر و کمک به یکدیگر.

   به ما یادآوری می‌کند که «نفس» خود را تحت کنترل داشته‌ باشیم.

یادآوری می‌کند هر چه‌ قدر هم که فکر می‌کنیم بزرگ هستیم، یا دیگران

فکر می‌کنند بزرگ هستیم، تنها یک ویروس می تواند دنیای ما را متوقف

کند.

   به ما یادآوری می‌کند که قدرتِ اختیار و اراده در دستان ماست.

می توانیم انتخاب کنیم که همکاری کرده و به یکدیگر کمک کنیم،

ببخشیم، تقسیم کنیم. یا می توانیم انتخاب کنیم خودخواه باشیم،

احتکار کنیم، یا فقط از خودمان مراقبت کنیم. قطعا" در سختی‌ها

است که هرشخص رنگ واقعی خود را آشکار می کند.

   به ما یادآوری می‌کند که می توانیم صبور باشیم، یا وحشت‌زده

شویم. می توانیم درک کنیم که چنین شرایطی بارها و بارها در طول

تاریخ اتفاق افتاده و این نیز خواهد گذشت، یا بترسیم و امروز را آخر

دنیا بدانیم و در نتیجه بیشتر باعث ضرر شویم تا سود.

   به ما یادآوری می‌کند که این شرایط می تواند یک پایان یا آغازی

دوباره باشد. می تواند زمانی برای تامل و درک باشد، برای یادگرفتن

از اشتباهات؛ یا می تواند آغاز چرخه‌ای باشد که آنقدر ادامه می‌یابد

تا ما نهایتا" آنچه که باید را یاد بگیریم.

   به ما یادآوری می‌کند که کره ی زمین بیمار است. یادآوری می کند

باید همانطور که به سرعتِ خالی شدن قفسه های دستمال توالت

نگاه می‌کنیم، به میزان جنگل‌زدایی نیز نگاهی داشته باشیم. ما بیمار

هستیم، چرا که خانه‌ی ما بیمار است.

   به ما یادآوری می‌کند که بعد از هر سختی، همیشه آسانی‌ است.

زندگی یک چرخه است، و این نیز مرحله‌ای در این چرخه ی بزرگ

است. نیازی نیست بترسیم، این نیز می گذرد.

   در حالیکه تعداد زیادی این بیماری را یک فاجعه‌ی بزرگ به‌ حساب

می‌آورند، من ترجیح می دهم آن را یک اصلاح‌کننده‌ی بزرگ ببینم.

چیزی که فرستاده شده تا درس‌هایی که ظاهرا" فراموش کرده‌ایم را

به ما یادآوری کند و این بستگی به ما دارد که آنها را یاد بگیریم یا نه!

                                        بیل گیتس