به کودکان ما فقط زندگی کردن را یاد بدهید. به آنها گفت ‌و گو کردن

را، تخیل را، خلاقیت را، مُدارا را، صبر و گذشت را، دوستـی با طبیعـت

را، دوست داشتن حیوانات را، لذت بردن از سبزی و درختـان را، دویدن

و بازی کردن را، رقصیدن و شاد بودن را، از موسیقی لذت بردن را، آواز

خوانـدن را، بوییـدن گل را، سکـوت کردن را، شنـیـدن و گـوش دادن را،

اعتمـاد کردن را، دوسـت داشتن را، راسـت گفتن را و راسـت بودن را

بیاموزید.

   اگر آنها زندگی کردن، عشق ورزیدن را و عـزت نفس را و تـاب آوری

را تمرین نکنند، زندگیشان خالیِ خالی خواهد بود و بعد برای پر کردن

جای این خالـی‌هـا، خیلـی به خودشـان و دیگـران و طبیعـت خسارت

خواهند زد.

   لطفا" برای بچه‌های ما شعـر بخوانید، به آنها مـوسیقی بیـامـوزید،

بگذارید با هم آواز بخوانند، اجازه بدهید همه با هم فقـط یک نقاشی

را بکشنـد تا همـکاری را بیـامـوزند، بگذاریـد وقتی خوابشان مـی آید

بخوابند و وقتی مغزشان نمی‌کشد یاد نگیرند. لطفا" بچگی را از آنان

نگیرید. اجازه بدهید خودشان ایمان بیاورند، دین را در مغـز آنان تزریق

نکنید،فرصت ایمان آزادنه و آگاهانه را از آنان نگیـرید، زبانشان را برای

نقد آزاد بگذارید، آنان را از وحشت آنچه شمـا مقـدس می‌پنـدارید به

لکنت زبان نیندازید. بگذارید خودشـان باشند و از اکنون نفـاق را و ریا

را در آنها نهادینـه نکنید.